pomyślałem sobie, Ŝe moŜe zjesz ze mną lunch w „Royal Diner", skoro Alli i Eriki

Wtedy właśnie przypomniała sobie o kuzynce ojca, pani Stoneham, która niedawno owdowiała i mieszkała teraz niedaleko Berkhamsted. W czasach gdy żył jeszcze ojciec, Clemency odwiedziła kilkakrotnie kuzynkę Anne na probostwie - mąż jej był pastorem - i zachowała w pamięci bardzo miłe wspomnienia. Wprawdzie nie widziały się już od ładnych paru lat, lecz po śmierci ojca pani Stoneham napisała do Clemency pełen troski list i w serdecznych słowach zapraszała ją do siebie. Matka nie pozwoliła jej przyjąć zaproszenia, ale dziewczyna, w tajemnicy przed nią, utrzymywała korespondencję z kuzynką. Co prawda były to jedynie życzenia z okazji świąt i urodzin.
- Panno Fabian, może zwiedzimy ten osobliwy kościółek - zaproponowała Oriana. - Chyba nie wszyscy muszą zajmować się rozpakowywaniem.
- Baverstock, gong na kolację już za dwadzieścia minut. Proponuję, byś wrócił do pałacu i przebrał się.
- Nie, ja tego nie chcę, Alli.
- O markizie, ma się rozumieć - wtrąciła Mary, odkładając płaszcz i kapelusz przyjaciółki na najbliższy fotel.
Zaskoczona, Ŝe on całą winę wziął na siebie, nie mogła przez chwilę wydobyć
cholernie zawzięta i jeśli zobaczy, Ŝe nie traktujemy jej serio, moŜe sama zacząć
Liz wybiegła na zewnątrz.
- Lubi młodych, takich prawdziwych macho. - Sam pociągnęła nosem.
więc, Ŝe zaczekam, aŜ skończysz brać prysznic.
Lizzie kiwnęła twierdząco głową, wciąż tuląc się do piersi
Popatrzył na Glorię. Była zaskoczona nie mniej niż on. W pewnym sensie nawet przytłoczona nieoczekiwaną schedą. Poczuła na sobie jego wzrok, podniosła głowę i posłała mu przepraszające spojrzenie.
Przemierzył pokój, wziął ją za przegub dłoni i z ponurą miną stanął przed nią. Na
- Mark, wróciłeś? - szepnęła, i ten szept poruszył go do głębi, a zapach jej

- Jasne. Już rozmawiałem z szefem. Przesłuchał taśmy z zeznaniami. Da się zrobić.
Najwyraźniej był to dzień komplementów. Nie tylko usłyszał,
Westchnął. Wciąż unikał jej wzroku.
Kiedy Mark ubiegłego wieczoru wrócił do domu, Erika juŜ spała, Alli zaś
umie oddychać innym niŜ ty powietrzem - ty w jego ramionach, ty w jego łóŜku.
- Oczywiście - powiedziała.
swoją bratanicą.
Oto prawdziwa dama, pomyślał Lysander, obserwując Clemency, jak z taktem włącza Dianę do rozmowy, uśmiecha się uprzejmie do wszystkich i każdemu poświęca uwagę. Zastanawiał się, dlaczego nie uderzyło go to przedtem.
- Wszystko tu idzie dobrze beze mnie - stwierdziła. Zawahał się, i po
Fakt, że od zawsze pociągały go przede wszystkim kobiece
to niŜ nic. Miał rację, tak ją oceniając. Umiała troszczyć się o dzieci. Wychowała się w
- Co to za przyjaciel? Mów!
To, co przeczytała, okazało się tak okropne, że litery zatańczyły jej przed oczyma. Musiała podejść do światła i mocno trzymać kartkę, by skończyć odczytywać wiadomość.
Prawie ją miał.
Przecisnął się wśród gości odzianych w czarne, nabijane ćwiekami skóry, zatrzymał na moment, by przepuścić jakiegoś mężczyznę, który prowadził na smyczy swojego „przyjaciela”. Przy barze kobieta obuta w piętnastocentymetrowe szpilki opierała nogę na nagich plecach swojego towarzysza, traktując je jako podnóżek. Santos skrzywił się, kiedy wbiła ostry obcas w żywe ciało. W barwnym tłumie, gdzie strój był wyrazem seksualnych upodobań, można było też dojrzeć najzwyczajniej ubranych ludzi - szare garnitury bankierów i księgowych.